Οοοοόχι δεν θα αγοράσουμε μπρελόκ από την Ιαπωνία διότι θα μας έρθουν λιγουλάκι ακριβά.Μπορούμε όμως να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε μόνες μας αυτά τα ασιατικής έμπνευσης μπρελόκ και να τα χαρίσουμε σε όσους αγαπάμε και να περιμένουμε την ερώτηση..."τι είναι αυτό;".


Προσωπικά πριν πέσω πάνω τους στα περιοδικά ραπτικής από Ασία δεν τα είχα ξαναδεί...Αν ράψεις όμως το πρώτο δεν θα μπορείς να σταματήσεις.Και αν το βάλεις στα κλειδιά σου θα θες συνέχεια να το έχεις στα χέρια σου!Δοκίμασε και θα δεις!Βασικά η όλη ιδέα είναι πως κλείνεις μέσα στο τσαντάκι τα κλειδιά αλλά μπορείς κάλλιστα να αφήνεις τα κλειδιά έξω και να βάλεις μέσα στο τσαντάκι χρήματα ή άλλα ψιλολόγια...

Είχα βρει που λέτε ένα ωραιότατο tutorial γι' αυτά τα μπρελόκ και έφαγα τον κόσμο να το ξαναβρώ και δεν μπορώ.Βέβαια σιχαίνομαι το να αναδημοσιεύω ξένα tutorials και μάλιστα χωρίς την άδεια του δημιουργού.Αυτά είναι για τα facebook.Τα blogs αντιθέτως δεν χτίζονται με τον κόπο των άλλων!(ένα ξέσπασμα ήταν,μην ανησυχείτε...)Γι' αυτό λοιπόν έβγαλα μερικές φωτογραφίες από την διαδικασία ραψίματός τους για να καταλάβετε πώς γίνονται.

Θα ήθελα να πω πως ενώ φαίνονται εύκολα δεν είναι και τόσο...έχουν αρκετό ράψιμο στο χέρι και απαιτούν κάποιες βασικές γνώσεις ραπτικής(πχ ράψιμο ρελιού).

Το πιο ωραίο όμως είναι πως είναι ένας υπέροχος τρόπος για να αξιοποιήσουμε μικρά ρετάλια υφάσματος και βάτας!

Άρα,θα χρειαστούμε:

Μικρά κομμάτια υφάσματος.
Μικρά κομμάτια βάτας.
Φερμουάρ μικρά(15εκ).
Πατρόν που θα φτιάξουμε μόνες μας.
Μεγάλοι κρίκοι για κλειδιά(του τύπου που ανοίγουν και κλείνουν).
Μικροί κρίκοι για κλειδιά

Το πατρόν στην ουσία είναι το σχήμα μιας σταγόνας στις διαστάσεις που θέλουμε.Το επάνω μέρος όμως της σταγόνας εξαρτάται από τους κρίκους που διαθέτουμε!Μην το κάνετε μεγάλο και οι κρίκοι είναι μικροί,δεν θα χωράει να περάσει.
Διπλώνουμε ένα κομμάτι χαρτί στα τέσσερα και σχεδιάζουμε την σταγόνα μας.Κόβουμε και το πατρόν μας είναι έτοιμο!







Αρχικά κάνουμε το λεγόμενο "σάντουιτς".Ύφασμα κάτω,ύφασμα πάνω και στην μέση η βάτα.Στην συνέχεια καπιτονάρουμε.Εγώ όπως βλέπετε έκανα τα λεγόμενα "κύματα".Εύκολο και γρήγορο.





Σχεδιάζουμε το πατρόν και κόβουμε.




Τώρα θα ράψουμε ρέλι περιμετρικά.Το ρέλι είναι φάρδους 1,5".Ράβουμε με περιθώριο ραφής 1/4".




Ράβουμε και ένα ταμπελάκι αν θέλουμε.


Τώρα θα βάλουμε το φερμουάρ που θα το ράψουμε στο χέρι.

ΠΡΟΣΟΧΗ!Αν ο κρίκος που έχουμε δεν ανοίγει και κλείνει,περάστε τον τώρα και μετά ράψτε το φερμουάρ!

Σημαδεύουμε 1,5εκ. περίπου από την δίπλωση.



Από τα σημεία αυτά ξεκινάμε να ράβουμε το φερμουάρ.

Πρώτα την μία πλευρά και μετά την άλλη.Κάνουμε μια ραφή κοντά στα δόντια του φερμουάρ και μια ραφή στην άκρη για να στρώσει καλύτερα.







Το φερμουάρ θα φτάσει μέχρι ένα σημείο,το υπόλοιπο κομμάτι το ράβουμε με κρυφοβελονιά.
Δεν φτάνουμε μέχρι την δίπλωση.Αφήνουμε πάλι 1,5εκ. για να περάσει ο κρίκος μας.







Περνάμε κρίκο και κρικάκια,κρεμάμε τα κλειδιά μας και τατα!!!!







Τα πιο αγαπημένα μου όμως είναι αυτά τα "crazy quilt" μπρελόκ!!!!Είναι δυνατόν να είσαι quilter και να μην έχεις patchwork μπρελόκ;;;;;;ΠΟΤΕ!






Σας φιλώ!

Είναι κάποια πράγματα που λες πως πρέπει να κάνεις πριν φύγεις από τούτη την ζωή....ένα σακίδιο με needle turn applique όπως αυτά που χαζεύω καιρό τώρα στα βιβλία ραπτικής από Ασία μεριά,είναι ένα από αυτά τα πράγματα που είχα άχτι....


Ομολογώ πως ενώ για κάποια Γιαπωνέζα,Κορεάτισσα-Ασιάτισσα γενικά- το συγκεκριμένο σακίδιο είναι παιχνιδάκι,για μένα ήταν πρόκληση.Από το απλικέ μέχρι την συναρμολόγηση του σακιδίου,κάθε βήμα ήταν με άγχος.Η αλήθεια είναι πως το άγχος οφειλόταν και στην έλλειψη χρόνου για ράψιμο,έτσι κάθε στάδιο γινόταν ενώ ήμουν τρομακτικά κουρασμένη και σωματικά και ψυχικά.Ας είμαστε ειλικρινείς...το χόμπι της ραπτικής θέλει χρόνο...πολύυυυυυ χρόνο.Γι' αυτό και οι περισσότερες γυναίκες που ασχολούνται είναι άνω των 60,μετά τα παιδιά,μετά την επαγγελματική δύση.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να μαζέψω όλα μου τα ραπτικά υπάρχοντα(μαζί και την ραπτομηχανή μου)και να τα βάλω για πούλημα.Ποια η αξία ενός χόμπι αν δεν το κάνεις με ηρεμία αλλά μέσα στο άγχος του χρόνου που σε κυνηγάει από πίσω(ακόμα μια βελονιά και σταματάω,δύο καρφίτσες εδώ και αύριο πάλι...).Για να μην αναφέρω τις τύψεις και την γκρίνια του keyman....

Επιστρέφω στο σακίδιο....
Το σακίδιο λοιπόν είναι το πρώτο και μάλλον το τελευταίο του είδους που ράβω.Δύσκολο τώρα που ξέρω τον κόπο να το ξανατολμήσω.
Είναι όλα του τα κομμάτια καπιτοναρισμένα,το κάθε ένα με διαφορετικό υλικό γιατί έκανα πειράματα...χαχα!!!
Τα υφάσματα είναι από βαμβάκι και λινό.
Έραψα μία τσέπη μποστά,μία πίσω και μία απλή εσωτερικά.Το σακίδιο κλείνει με ένα κεντρικό φερμουάρ.Α,έχει και δύο τσέπες με λάστιχο στα πλαϊνά.
Εσωτερικά όλες οι ραφές είναι ρελιασμένες(αυτό κι αν μου φάνηκε δύσκολο).

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν(προσοχή είναι πολλές!) είναι και από την διαδικασία της ραφής για να πάρετε μια ιδέα.




Το φερμουάρ είναι ραμμένο στο χέρι.




Το καπιτονάρισμα έγινε στην μηχανή και σε κάποια κομμάτια στο χέρι.



Το ρέλι είναι παντού ραμμένο στο χέρι.







Πολλά στρώματα υφάσματος και βάτας έκαναν το ράψιμο αρκετά δύσκολο...


Το εσωτερικό όμως έγινε τόσο γλυκό...χαλάλι ο κόπος!









Τα μπλε σημάδια από τον μαρκαδόρο είναι ακόμα επάνω της αλλά εγώ δεν μπορούσα να κρατηθώ και να μην την φωτογραφίσω.Είναι πιο καλή απ' όσο περίμενα(χωρίς να είναι τέλεια) και μπορώ να πω πως την λατρεύω ήδη!
Η συγκεκριμένη τσάντα μου δίδαξε νέα πράγματα και τεχνικές.Λυπάμαι μόνο που δεν ευχαριστήθηκα όσο θα ήθελα το ταξίδι της ραφής της για τους λόγους που προανέφερα.


Σας φιλώ γλυκά!

keywoman

Κάθε φορά που κάθομαι να γράψω μια ανάρτηση κάτι δυσάρεστο συμβαίνει,κάτι άσχημο θα ακούσω,κάτι που θα διαβάσω θα με στεναχωρήσει και η διάθεση για αναρτήσεις περί ραψίματος φαίνονται ανούσιες και φαιδρές.Γίνεται όμως να είναι μόνο στο μυαλό  μας σκέψεις που προκαλούν πόνο;;;Πόσο μπορείς να πορευτείς έτσι;Χρειάζονται και μικρά διαλείμματα "εικονικής" χαράς...Γι'αυτό λοιπόν:

Kαλό φθινόπωρο!
Αχ!Πότε πέρασε το καλοκαίρι(ημερολογιακά τουλάχιστον)....Πότε ήρθε ο γλυκός και μελαγχολικός Σεπτέμβρης...Τον Σεπτέμβρη πάντα έχω μια γλυκιά μελαγχολία.Φεύγει η κατάθλιψη του καλοκαιριού και με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία.Τα παιδιά που ετοιμάζονται για τα σχολεία(αν και δεν έχω παιδιά),οι φοιτητές ψάχνουν για σπίτια,νέα ξεκινήματα,αλλαγές,αποφάσεις,μετακομίσεις,ανακαινίσεις,ανανεώσεις.Πιο πολύ τα νιώθω αυτά τώρα παρά κάθε πρωτοχρονιά.
Το ράψιμο λόγω του καλοκαιριού και της ζέστης περιορίζεται.Το φθινόπωρο όμως νιώθεις πως είναι η ώρα να τελειώσεις(ή τουλάχιστον να συνεχίσεις) πράγματα που έχεις αφήσει στην μέση.

Έλα όμως που πάντα θα υπάρχουν γύρω σου πειρασμοί που θα σε αποσπάσουν από τον στόχο σου!Κι όσο κι αν περιμένουν quilts στην μέση δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε τούτα δω τα μπρελόκ-κλειδοθήκες που σουλατσάρουν στο διαδίκτυο και μου έκλεψαν την καρδιά.Έπρεπε να ράψω τουλάχιστον ένα.Ναι,καλά....γίνεται να ράψεις μόνο ένα;;;;Δεν γίνεται.Το ένα σχέδιο φέρνει το άλλο,το ένα ύφασμα σε εμπνέει για ένα δεύτερο και πάει λέγοντας.Και καταλήγεις να έχεις φτιάξει τόσα αλλά η δίψα παραμένει άσβεστη!Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;

Αυτά τα μπρελόκ που κρύβουν μέσα τα κλειδιά μας όταν τραβάμε το σχοινάκι είναι κάτι που το πρωτοείδα σε περιοδικά και sites ραπτικής από Ασία μεριά,άρα πρέπει να είναι δική τους πατέντα υποθέτω...Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να σκεφτούν κάτι τόσο χαριτωμένο!Επίσης αποτελούν ένα πανέμορφο διακοσμητικό στοιχείο του σπιτιού μας όταν είναι κρεμασμένες σε μια κλειδοθήκη.Τα κλειδιά κρύβονται εσωτερικά και φαίνεται μόνο το ύφασμα.







Οι κλασικές κλειδοθήκες-πορτοφολάκι....










Και μια ακόμα ασιατική πατέντα για μπρελόκ που δεν έχω ξαναδεί πουθενά είναι αυτά τα τσαντάκια με φερμουάρ και ένα μεγάλο κρίκο που κλείνουμε τα κλειδιά μας μέσα.Είναι δυσκολότερο να φτιαχτεί απ' όσο φαίνεται...αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ ιδιαίτερο,δεν συμφωνείτε;












Πάω να ράψω ακόμα κανένα γιατί δεν με βλέπω καλά....χαχα!!!!Και σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο!Χαρίστε τα σε φίλους και γνωστούς που μετακομίζουν και να είστε σίγουρες πως θα χαρούν πολύ!

Φιλιά και κουράγιο...