Πιστεύω πως σε λίγο κινδυνεύω να ξεχάσω και πώς περνάνε την κλωστή στη βελόνα ή από πού ανάβει η ραπτομηχανή μου... Τελευταία ράβω ελάχιστα λόγω έλλειψης χρόνου. Ένα θα σας πω για να με καταλάβετε, κυκλοφορώ ακόμα με πλαστικές σακούλες γιατί δεν έχω βρει χρόνο να ράψω σακούλες για το σούπερ μάρκετ, ντροπή...μεγάλη ντροπή!!!  Το καλό βέβαια είναι πως έτσι δεν κινδυνεύω να βαρεθώ την ραπτική, κάτι είναι και αυτό.

Το σακίδιο που σας δείχνω σήμερα το ξεκίνησα το φθινόπωρο. Εμπνευσμένη από τα χρώματα της αγαπημένης μου εποχής όπως βλέπετε. Το φανταζόμουν φωτογραφημένο πάνω στα πεσμένα φύλλα ενός τεράστιου πλάτανου που υπάρχει στο πάρκο που βγάζω το κορίτσι μου βόλτα. Θα έδειχνε υπέροχο! Αλλά... όπως καταλαβαίνετε μας πήρε η άνοιξη για να το τελειώσω. Πάλι καλά που δεν ήρθε και το καλοκαίρι.



Το πατρόν είναι το ίδιο που έχω χρησιμοποιήσει αρκετές φορές αν θυμάστε. Απλά τροποποιώ το μέγεθος κάθε φορά αναλόγως τις ανάγκες. Είναι ένα σακίδιο που με έχει βολέψει αφάνταστα!

Το καπιτονάρισμα στην αρχή έγινε στην μηχανή. Το έβλεπα, το ξαναέβλεπα.... δεν μου άρεσε καθόλου, το ξηλώνω λοιπόν και το κάνω από την αρχή στο χέρι. Ναι,ξέρω είμαι βαριά άρρωστη. Αλλά κάτι δεν μου καθόταν καλά. Το εσωτερικό καπιτονάρισμα έγινε φυσικά στην μηχανή, δεν θα το άντεχα να το κάνω και αυτό στο χέρι. Θα τελείωνα το ερχόμενο φθινόπωρο, χαχα!!!


Εσωτερική τσεπούλα με φερμουάρ.


Εσωτερική τσεπούλα απλή.


Στην μπροστινή πλευρά δεν έβαλα τίποτα για να μην χαλάσω το απλικέ.




Στην πίσω πλευρά έβαλα μια τσέπη με φερμουάρ.





Στα πλαϊνά τσεπούλες για εύκολη πρόσβαση σε διάφορα πραγματάκια.




Καλά, η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να μιλάω αρκετά λεπτά για τα υλικά και τον τρόπο που την έραψα, για τα λάθη και τις δυσκολίες αλλά πρέπει να σας αποχαιρετήσω. Ήδη είναι άθλος πώς βρήκα χρόνο για την φωτογράφιση και την ανάρτηση αυτή.
Σας φιλώ και ελπίζω η τσαντούλα μου να αποτελέσει έμπνευση και για τις δικές σας δημιουργίες. Εξάλλου και εγώ το συγκεκριμένο απλικέ το είδα κάπου σε μια αναζήτησή μου στο google. Η έμπνευση πρέπει να μοιράζεται και να μεταδίδεται.

Japanese Boro.

Έπεσα τυχαία πάνω του,χρόνια πριν,ψάχνοντας για γιαπωνέζικα περιοδικά ραπτικής για ρούχα.Μαγικό!Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη! Αλλόκοτα απλό αλλά μαγικό!Πώς γίνεται,απλά κουρέλια ραμμένα το ένα πάνω και δίπλα στο άλλο με μία απλή ραφή να μετατρέπονται σε κάτι τόσο μοναδικά όμορφο;;;;; Αυτό είναι κάτι που σίγουρα μόνο οι Ιάπωνες μπορούν να κάνουν.

Δεν λέω,ωραίο το αμερικάνικο πάτσγουορκ.Εξάλλου ήταν η αιτία που ασχολήθηκα με το πάτσγουορκ.Αλλά η γιαπωνέζικη εκδοχή του με αφήνει...απλά... άφωνη!Έπρεπε να περάσουν όμως αρκετά χρόνια μέχρι να το δοκιμάσω.Φυσικά αρχίζοντας με κάτι μικρό,σαν πείραμα.

Να πω πως είναι πιο δύσκολο και κουραστικό απ΄ όσο φαίνεται. Οι πυκνές ραφές και τα πολλά κομμάτια που ράβονται πάνω σε άλλο ύφασμα κάνουν την διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη για τα χέρια.Εγώ μάλιστα πρόσθεσα από κάτω και βάτα οπότε καταλαβαίνετε πόσο χοντρό πράγμα έπρεπε να ράψω στο χέρι.

Το σακίδιο είναι δικό μου πατρόν και είναι όσο πιο πάτσγουορκ μπορεί να είναι κάτι.Ελπίζω σε αυτό να συμφωνήσετε!

Είναι πολλά αυτά που θα ήθελα να γράψω για την τεχνική αλλά νιώθω τόσο κουρασμένη...για μένα είναι άθλος που κατάφερα να τελειώσω την συγκεκριμένη τσάντα.Τελευταία έχω ελάχιστο χρόνο για ράψιμο και όλα γίνονται με τόσο άγχος δυστυχώς...

Σας αφήνω να παρατηρήσετε,να κρίνετε,να σχολιάσετε,να ρωτήσετε,να χαζέψετε και γιατί όχι να εμπνευστείτε και λίγο.

















Πολλά φιλιά σε όλη την ραπτοπαρέα!

Κάθε φορά που τελειώνω μια τέτοια τσάντα(καλά,όχι πως έχω ράψει και πολλές,η μόλις δεύτερη είναι) νιώθω μια απέραντη ανακούφιση και χαρά!Απέραντη όμως!!!!!!!!!
Ομολογώ πως είναι μια τσάντα σε όλα της δύσκολη!
Το απλικέ δύσκολο,το καπιτονάρισμα που έγινε στο χέρι(στο μεγαλύτερο μέρος)δύσκολο, τα πολλά στρώματα βάτας και βλιζελίνης έφτασαν την ραπτομηχανή μου στα όρια της,το εσωτερικό ρέλι που ράφτηκε στο χέρι μού φάνηκε και αυτό δύσκολο! Όλα μα όλα ήταν δύσκολα και εξαιρετικά χρονοβόρα.
Όταν έβαλα την τελευταία βελονιά είπα πως δεν ξαναράβω άλλη.Δεν υπάρχει περίπτωση.Το ίδιο είπα όμως και την πρώτη φορά και δεν ξέρω πώς και γιατί αποφάσισα να την ξαναφτιάξω...
Τώρα που την τέλειωσα όμως και κάθομαι και την χαζεύω ξέρω γιατί.Γιατί είναι μια τσάντα...έρωτας.Δεν ξέρω αν θα ξαναφτιάξω ποτέ άλλη οπότε την έβγαλα πολλές φωτογραφίες για να μην την ξεχάσω ποτέ!














 Και μία από το εσωτερικό.



Πολλά φιλιά στην ραπτοπαρέα!